Yüzük, dairesel şekli sayesinde sonsuzluğun ve ebediyetin evrensel bir sembolüdür. Yüzüklerin düğünlerde değiş tokuş edilmesi geleneği, eski Mısırlılara kadar uzanır. Onlar, sol elin dördüncü parmağına takılan bir yüzüğün doğrudan kalbe giden 'aşk damarı' ile bağlantılı olduğuna inanırlardı. Bu inanç, eski Romalılar tarafından benimsendi ve zamanla dünya çapında yayıldı. Günümüzde yüzükler, sembolik bir amaç taşımanın yanı sıra, eşlerin birbirlerine olan sevgi ve bağlılıklarını hatırlatır.

Zamanla, evlilik yüzüğünün önemi değişmiş olsa da, temel anlamı değişmeden kalmıştır. Ömür boyu sürecek bir bağı, sadakat ve ortaklık sözünü temsil eder. Düğün törenlerinde yüzüklerin değiş tokuşu, iki bireyin bir bütün haline gelmesini simgeleyen güçlü bir andır. Bu gelenek, her biri kendi benzersiz dokunuşunu ekleyen çeşitli kültürler tarafından benimsenmiştir, ancak yüzüğün evlilik sembolü olarak özü devam etmektedir.