Keman, orkestral müziğin vazgeçilmez bir parçası olarak bilinir ve dört teliyle geniş bir ifade yelpazesi sunar. 16. yüzyılın başlarında ortaya çıkan modern keman, özellikle İtalya'da Stradivari ve Guarneri ailelerinin katkılarıyla gelişmiştir. Kemanın tasarımı yüzyıllar boyunca çok az değişmiş, bu da onun mükemmelleşmiş formunu kanıtlar niteliktedir.

Yay ile çalınan keman, narin ve hafif seslerden güçlü ve yankılı tonlara kadar geniş bir ses aralığı üretebilir, bu da onu hem solo hem de topluluk performanslarının vazgeçilmez bir parçası yapar. Teller genellikle G, D, A ve E notalarına akort edilir, bu da çeşitli müzikal ifadeler için olanak tanır.

Kemanın ilginç yönlerinden biri, farklı müzik geleneklerindeki rolüdür. Batı klasik müziğinin merkezinde yer alırken, İrlanda, Hint ve Orta Doğu gibi dünya çapındaki halk müziklerinde de önemli bir rol oynar. Kemanın uyarlanabilirliği, farklı müzik tarzlarını harmanlamak isteyen müzisyenler arasında popüler olmasını sağlamıştır.