100 metre koşusu, atletizmin en prestijli ve en hızlı yarışıdır. Bu yarışlar, sporcuların en iyi performanslarını sergileyebilmeleri için özel olarak tasarlanmış sentetik koşu pistlerinde düzenlenir. Sentetik yüzeyler, kaymayı önler ve sporcuların ayaklarının yere daha iyi tutunmasını sağlar. Ayrıca, bu zeminler sakatlanma riskini azaltır ve yarışın adil koşullarda geçmesini mümkün kılar.

1968 Meksika Olimpiyatları'nda ilk kez sentetik pist kullanılmıştır. O zamana kadar atletler toprak veya cüruf pistlerde koşuyordu. Sentetik pistlerin yaygınlaşmasıyla birlikte, atletlerin dereceleri hızla gelişmiş ve dünya rekorları daha sık kırılmaya başlanmıştır. Olimpiyatlardaki 100 metre finali, dünyanın en hızlı insanının belirlendiği ve milyonlarca kişinin heyecanla takip ettiği bir etkinliktir. Bu nedenle, pistin kalitesi ve zeminin özellikleri büyük önem taşır.